من عاشـــــقِ چشــمت شــــــدم

نشسته ام روبروی پنجره ای که باز می شود...

به بید های مجنونی که این روزها به هوای اردیبهشت....

عاشقانه هایشان را میان گیسوان بی قرارشان غزل می کنند...

 برای اطلسی هایی که توی باغچه قشنگ حیاط دلبری می کنند ...

همان اطلسی ها که قول سبز شدنشان را ...

به دلِ کوچکِ من داده بودی در میانه زمستان...

همان اطلسی ها که گلهایشان بوی مهربانی دست های تو را دارد...

آرام میایی و روبروی نگاهم می نشینی...

شاخه کوچک رُز قرمز را با مهربانی خاص خودت میان موهایم جا می دهی...

خنده معصومت را با کمی شیطنت دوست داشتنی  می آمیزی که:

" به این بیدها و اطلسی ها حسودیم شد...

کمی هم پری کوچکِ باغچه دلِ من باش بانو"...

پی نوشت:باغچه قلب مهربانِ تو ...اردیبهشت همیشه من است...